3 oktober 2026
Ik ben atheïstisch opgevoed. Niet een beetje we zien wel wat er is, maar gewoon: nergens in geloven en vooral normaal doen.
Mijn ouders moesten vroeger zelf naar de kerk en wilden dat absoluut niet aan ons doorgeven. Helemaal prima. Daardoor groeide ik op zonder religie en zonder het idee dat er per se “meer” moest zijn.
Alleen trok mijn eigen ervaring zich daar blijkbaar geen reet van aan.
Als kind begon het al
Als kind voelde ik soms mensen om mij heen. Niet eng, juist heel vertrouwd. Liefdevol en veilig. Toen mijn peetmoeder overleed, bleef ik bijvoorbeeld tegen haar praten. Ik kreeg geen hele gesprekken terug, maar ik voelde tijdens die momenten vaak heel sterk dat ze bij me was.
Op een gegeven moment zag ik ook mensen. Dat vond ik dan weer kut. Ik schrok, zocht afleiding en deed vervolgens alsof er niks gebeurd was.
Nieuwsgierig, proberen, schrikken, stoppen.
In mijn puberteit werd ik nieuwsgieriger. Ik ging af en toe naar een paranormale beurs en begon met pendelen. Alleen had ik geen pendel, dus pakte ik een kettinkje. Je moet wat.
Ik vroeg welke beweging ja betekende en welke nee. Daarna stelde ik vragen en kreeg ik behoorlijk duidelijke reacties. Mijn reactie was ongeveer: interessant. En daarna: absoluut niet. Dit heb ik meerdere keren gedaan. Pendelen, antwoord krijgen, schrikken en het kettinkje weer weggooien.
Toen ik jongvolwassen was, werd het allemaal wat hardnekkiger. Ik begon vaker dingen te horen, voelen en ineens te weten. Ook nam ik emoties over van andere mensen of ruimtes. Heel bijzonder, maar ook vet vermoeiend.
Een mooi voorbeeld: op een avond zat ik bij een theatervoorstelling, ergens midden in de zaal. Nog voordat de show begon, voelde ik ineens heel sterk dat linksvoor iemand onwel zou worden en afgevoerd moest worden.
Een half uur later gebeurde precies dat. Iemand werd linksvoor niet lekker, de voorstelling werd stilgelegd en die persoon werd uiteindelijk afgevoerd. Ik vond dat verschrikkelijk. Niet alleen omdat het klopte, maar ook omdat ik dacht: als ik dan blijkbaar iets van tevoren moet voelen, waarom in godsnaam dit?
Dus stopte ik weer met spiritualiteit.
Mijn atheïstische kant deed ook nog mee
Het ingewikkelde was dat mijn atheïstische kant ondertussen nog steeds gezellig meedraaide. Ik stond steeds meer open voor wat ik spiritualiteit, maar dacht tegelijkertijd ook regelmatig: dit slaat nergens op.
Dat leverde op een gegeven moment een kleine identiteitscrisis op: ben ik nog atheïst? Geloof ik nu ineens in dit soort dingen? Word ik gek? Waarom hoor ik dingen? Waarom voel ik dingen? Waarom kon ik niet gewoon gaan haken ofzo?
Ondertussen begon mijn nichtje Robin ook steeds meer te ervaren. Op advies van een medium gingen we samen pendelen om meer contact te krijgen met onze intuïtie.
Prima. Rustig. Beheersbaar. Veilig. Dachten we.
Al vrij snel kregen we het idee dat we niet alleen met onze intuïtie bezig waren, maar contact hadden met overleden bekenden. Waarop ik natuurlijk weer dacht: nee hoor, bedankt.
Robin voelde zich er een stuk comfortabeler bij dan ik, waardoor we, met meerdere keren paniek en stoppen, toch doorgingen. Eerst via de pendel, daarna met automatisch schrift en uiteindelijk kwamen boodschappen ook steeds vaker zonder hulpmiddelen binnen.
En daar stond ik dan, met mijn zorgvuldig opgebouwde atheïstische wereldbeeld.
Blijkbaar moest ik hier iets mee
Als ik nu terugkijk, zie ik vooral één terugkerend patroon: ik werd nieuwsgierig, probeerde iets, maakte iets mee, schrok me kapot en stopte weer. En daarna begon het opnieuw. Alsof ik er telkens weer naartoe werd getrokken tot ik op een gegeven moment dacht: prima dan. Blijkbaar moet ik hier iets mee.
Dat betekent niet dat ik ineens alles binnen spiritualiteit voor waarheid aannam. Mijn kritische kant is nooit verdwenen. Maar op een gegeven moment kon ik ook niet meer blijven doen alsof mijn eigen ervaringen niet bestonden, alleen omdat ze niet pasten bij wat ik altijd had gedacht.
Dus nee, ik werd niet op een ochtend wakker met het idee: goh, laat ik medium worden. Het was eerder jarenlang heen en weer geslingerd worden tussen nieuwsgierigheid, angst, ongeloof en ervaringen die maar bleven terugkomen.
Blijkbaar was dat mijn route.

