Nuchter vs. spiritueel

1 oktober 2026

Heb je weleens een onderbroek aangehad die nét lekkerder zat dan een andere? Dat is voor mij eigenlijk een verrassend goede vergelijking met spiritualiteit. Je kunt iemand uitgebreid horen vertellen dat een bepaalde onderbroek fantastisch zit, maar zolang je hem zelf niet hebt aangehad, weet je eigenlijk nog niet hoe hij voor jóu zit. Je kunt er natuurlijk wel iets van vinden, maar je mist de ervaring.

Zo kijk ik ook naar spiritualiteit. Je kunt er boeken over lezen, podcasts over luisteren en eindeloos discussiëren over wat wel of niet mogelijk is. Maar als je iets zelf hebt ervaren, verandert dat de discussie. Voor mij is ervaring daarom een belangrijk onderdeel van hoe ik naar spiritualiteit kijk.

Er zijn ontzettend veel opvattingen over spiritualiteit. Over intuïtie, energie, mediumschap, meditatie, bewustzijn, ceremonies en nog ongeveer zevenendertig andere onderwerpen waar je makkelijk een avondvullend gesprek over kunt voeren. De één zegt dit. De ander zegt precies het tegenovergestelde. En misschien hebben ze allebei een beetje gelijk. Of allebei niet. Dat vind ik juist interessant.

Ik weet het ook niet allemaal

Misschien klinkt dat als een vreemde uitspraak van iemand die als medium werkt, maar ik vind het belangrijk om dit gewoon te zeggen: ik weet niet alles. Ik kan niet alles verklaren. En ik denk ook niet dat ik dat hoef te kunnen.

Dat betekent niet dat ik overal aan twijfel. Er zijn dingen waar ik door mijn eigen ervaringen juist heel sterk in geloof. Dat contact met overledenen mogelijk is bijvoorbeeld. Anders had ik wel een andere beroepskeuze moeten maken. Maar omdat ik van sommige dingen overtuigd ben, betekent dat niet dat ik daarmee automatisch het hele spirituele pakket heb afgenomen.

Volgens mij hoeft spiritualiteit niet te betekenen dat je overal zeker van bent. Misschien juist niet. Wanneer je heel snel besluit hoe iets zit, bestaat ook het risico dat je niet meer openstaat voor iets wat jouw overtuiging tegenspreekt.

Stel dat ik vandaag besluit: dit is absoluut hoe het werkt. Dan kan ik morgen iets ervaren dat daar totaal niet bij past. Wat doe ik dan? Mijn ervaring wegduwen omdat mijn mening al keurig gelamineerd aan de muur hangt? Lijkt me onhandig.

Voor mij mogen overtuigingen veranderen. Soms ontdek je iets nieuws. Soms blijkt iets waarvan je jarenlang overtuigd was toch anders te liggen. En soms heb je na vijf jaar nadenken nog steeds geen flauw idee. Ook prima.

Van nuchtere atheïst naar: wat gebeurt hier nou?

Zelf ben ik daar eigenlijk een goed voorbeeld van. Ik beschouwde mezelf lange tijd als een behoorlijk nuchtere atheïst. Ergens kon ik nog wel geloven dat overledenen misschien om ons heen konden zijn. Maar daar hield het voor mij ongeveer op.

Totdat ik zelf overledenen begon te horen. Niet echt de meest rustige introductie tot spiritualiteit, maar blijkbaar stond die optie niet op het menu.

Het bracht me behoorlijk van mijn stuk. Niet alleen omdat ik het in het begin soms eng vond, maar ook omdat het totaal niet paste bij het beeld dat ik van mezelf had. Ik kreeg bijna een soort identiteitscrisis. Ben ik nou nog atheïst? Ben ik nog steeds iemand die op wetenschap vertrouwt? Word ik gek? Of zijn dit daadwerkelijk overledenen die tegen mij praten?

Ik had daar niet meteen een mooi spiritueel antwoord op. Integendeel. Ik probeerde juist te begrijpen wat er gebeurde en vroeg me regelmatig af of er niet een andere verklaring voor was. Langzaam veranderde er iets in wat ik zelf mogelijk achtte. Niet omdat iemand mij had verteld wat ik moest geloven, maar omdat mijn eigen ervaringen niet meer helemaal pasten binnen mijn oude overtuigingen.

Bij mij ging dat dus van niet geloven naar steeds meer geloven. Maar dat kan natuurlijk net zo goed andersom. Je kunt ook jarenlang ergens van overtuigd zijn en door nieuwe ervaringen of inzichten ontdekken dat je er anders naar bent gaan kijken. Juist daarom vind ik het belangrijk om ruimte te houden om van gedachten te veranderen.

Zelf blijven nadenken

Wat ik binnen de spirituele wereld soms lastig vind, is hoe makkelijk ideeën van elkaar worden overgenomen. Iemand vertelt iets overtuigend in een podcast, een medium legt uit hoe iets volgens hem werkt of een influencer deelt een ervaring die zijn leven heeft veranderd. Voor je het weet wordt een persoonlijke ervaring een algemene waarheid.

Daar krijg ik een beetje jeuk van.

Niet omdat ik vind dat mensen hun ervaringen niet mogen delen. Integendeel. Ik vind het juist interessant om te horen hoe iemand anders ergens naar kijkt. Maar daarna wil ik nog wel even mijn eigen hersenen gebruiken. Klopt dit voor mij? Heb ik dit zelf ervaren? Zou er ook een andere verklaring kunnen zijn? En misschien nog belangrijker: hoef ik hier eigenlijk nu al iets van te vinden?

We vergelijken onszelf binnen spiritualiteit volgens mij ook vrij makkelijk met anderen. Iemand mediteert iedere ochtend, iemand anders gaat naar ceremonies en weer iemand praat drie uur per dag over energie. Prima. Maar een cacaoceremonie maakt je niet automatisch een trede hoger op de spirituele ladder. Voor zover die ladder überhaupt bestaat. En als hij bestaat, hoop ik dat er ergens een leuning aan zit.

Er leiden wat mij betreft meerdere wegen naar spiritueel Rome. Wat voor iemand anders werkt, hoeft niet jouw route te zijn. Een ander kan iets ervaren waar jij helemaal niets mee hebt. Of andersom. Dat betekent niet dat één van jullie het verkeerd doet. Het wordt pas lastig als we gaan denken dat iemands persoonlijke ervaring ineens een gebruiksaanwijzing voor de rest van de mensheid is.

Luister vooral. Lees. Vraag. Discussieer. Probeer iets uit als je nieuwsgierig bent. Maar je hoeft je mening niet bij de garderobe af te geven zodra iemand heel zelfverzekerd begint te praten over trillingen, chakra’s of de stand van Mercurius. Je mag ook gewoon denken: interessant verhaal, ik slaap er nog een nachtje over.

En hoe zit dat dan met mediumschap?

Diezelfde nuchterheid neem ik mee in mijn werk als medium. Ik geloof in contact met overledenen. Daar sta ik achter. Maar ook binnen mediumschap bestaan verschillende manieren van werken, verschillende invalshoeken en verschillende ideeën over wat iemand precies ervaart of hoe een boodschap binnenkomt.

De ene medium werkt op een bepaalde manier, de andere totaal anders. De één gebruikt kaarten, de ander niet. De één werkt vooral met beelden, de ander met woorden, gevoelens of indrukken.

Dat betekent niet dat je geen uitleg, methode of richting kunt geven. Integendeel. Als ik iemand begeleid of iets leer over mediumschap, zal ik natuurlijk handvatten geven. Ik zal uitleggen hoe ik bepaalde dingen begrijp, wat voor mij werkt en welke manieren kunnen helpen om iets te ontwikkelen.

Maar een handvat is iets anders dan een wet. Ik kan iemand leren hoe ik ergens naar kijk zonder te zeggen dat dat de enige manier is waarop het kan. Juist binnen mediumschap vind ik het belangrijk dat je ontdekt wat voor jou werkt, hoe jij dingen waarneemt en waar jouw sterke kanten liggen.

Dus ja, soms zal ik zeggen: zo werkt het voor mij of probeer het eens op deze manier. En soms zal ik ook zeggen: dit is een basis die ik belangrijk vind om eerst te leren. Maar daarna begint ook het zelf ervaren. Want als iedereen uiteindelijk exact hetzelfde moest voelen, zien en doen, hadden we waarschijnlijk genoeg aan één medium en een hele grote wachtlijst.

Ook in een consult vind ik het belangrijk dat iemand zelf blijft nadenken. Ik kan delen wat ik ervaar en welke indruk ik krijg, maar ik wil niet dat iemand denkt: het medium zegt het, dus het zal wel waar zijn. Jij blijft degene die bepaalt wat je herkent, wat voor jou klopt en wat je ermee wilt doen.

Vorige
Vorige

Wat een reading volgens mij wel en niet hoort te zijn

Volgende
Volgende

Waarom ik mediumschap niet zie als toekomst voorspellen